*Chusta szydełkowa – Pajęcza sieć*
Nić przędna pająków nazywana jest nicią pajęczą, a utworzone z niej sieci łowne – pajęczyną. Powszechnie nazwy te są używane jako tożsame, zarówno w znaczeniu samej nici jako włókna, jak i wytworzonych z nich struktur. Wydzielina z gruczołów przędnych, gdzie powstaje materiał na nić, przedostaje się kanalikami do umieszczonych na zewnątrz kądziołków. Przy kontakcie z powietrzem zamienia się ona w włókno (składające się z włókien fibrynowych i serycyny), które pająk kształtuje ruszając kądziołkami, tak jakby robił na drutach. Gdy wypustki te są trzymane razem, powstaje jedna gruba nić, kiedy są rozsunięte – pięć cieniutkich nitek.
Nić pajęcza jest elastyczna, nie rozpuszcza się w wodzie, jest kilkadziesiąt razy cieńsza od ludzkiego włosa i ma bardzo dobre własności mechaniczne. Może zwiększyć swoją długość o 40% bez rozerwania się. Charakteryzuje się dużą wytrzymałością mechaniczną, najwyższą wśród naturalnych włókien.
Zwierzęta wytwarzające nici przędne wykorzystują je do budowy gniazd, oprzędu, oplątu, sieci łownych, zbiorników powietrza, nici asekuracyjnych i lokomocyjnych (babie lato).
Powszechnie znanym przykładem zastosowania nici przędnych jest pajęczyna pełniąca funkcję sieci łownej wielu pająków. Jest to mechaniczna pułapka ze splecionych ze sobą nici tworzących sieć, często o skomplikowanej budowie, i odpowiednio dobranych otworach filtrujących zdobycz.
Nić przędna larw niektórych gatunków jedwabnikowatych jest wykorzystywana do produkcji jedwabiu, a nici pająków i chruścików budzą zainteresowanie naukowców pod kątem możliwości wykorzystania w szwach chirurgicznych, wytrzymałych sieciach kablowych, odzieży sportowej i kamizelek kuloodpornych.
